วันเวลาได้เลยผ่านไป ไม่รู้จักจบจักสิ้นและเราก็ไม่รู้ ว่ามันจะจบลงเมื่อไร ? ก่อนหน้านี้ ผมเ้คยใช้ชีวิต ในรั้้วโรงเรียน ที่ไม่รู้ว่า ซักวัน ถ้าออกไปข้างนอก เราต้องเผชิญ กับอะไรบ้าง แต่ ณ ตอนนั้น ผมก็รู้สึกดี ที่ทุกสิ่งทุกอย่าง ได้สอนให้ผม รู้ัจักอะไรหลายๆอย่างมากขึ้น ทำให้ผมได้รู้จัก มิตรภาพ ทำให้ผมได้รู้จักกับคำว่า รักแรก สอนให้ผมรู้จัก สุข รู้จัก ทุกข์ สอนให้เราเข้าใจซึ่งกันและกันมากยิ่งขึ้น จนถึงวัน ที่ผมจบจากโรงเรียนนี้ไป ผมไ่ม่เคยลืมวันนั้น ผมไม่เคยลืมทุกสิ่ง ผมใช้สิ่งที่ได้มา ฝ่าฟัน มาจนถึงทุกวันนี้ ณ วันนี้ ผมได้เจอกับโลกใหม่ ที่คิดว่ามันใหญ่ว่าเดิม พบปะกับผู้คนมากมายมากหน้าหลายตา อยู่กับคณะที่ผมรัก อยู่กับเพื่อนๆ ที่ยืนเคียงข้าง มีความสุขกับสิ่งที่มี ก็อย่างที่บอกแหละครับ คนเราเกิดมาชีวิตนึง มีทางเลือกให้เดิินหลายทาง แต่ชีวิต ก็ไม่ยาวพอที่จะเลือกเดินได้ทุกๆทาง ฉนั้นแล้วเราจงทำในทางที่เลือก และฝ่าฟันไปให้ถึงจุดหมายชีวิตนี้ยังมี วันข้างหน้า ถึงแม้ว่าเราจะมองไม่เห็นแต่ก็ไม่ได้แปลว่ามันไม่มี ไม่ใช่หรอ ???